İki gündür moral olarak gayet iyiydim.Taaa ki evde tek başıma kalana kadar.Yine bir hüzün kapladı içimi.Geçmişe yolculuk yaptım ve acılarım tazelendi yine.Unuttum diyorum herşeyi ama diyorum ya ne aklım razı ne kalbim unutmaya.Artık ruhuma kadar işlemiş bu büyük acı...Ben bu yaşadığım büyük acıdan önce de acılar çekmiştim ama bu kadar büyük değillerdi.20.05.2010 perşembe günü saat 17:00'de sanki kaderim bir anda değişmişti.O gün aklıma geldikçe içim sızlıyor...Oysa artık ne kadar huzurluydum, ne kadar da düzelmiştim.O günden sonra hiç birşey eskisi gibi olmadı zaten.Her gün biraz daha kahroldum...O kadar çok ağladım ki artık gözümden akacak tek bir damla kalmadı.İçim kan ağlarken kahkahalar atarak güldüğüm günler bile oldu.Hatta bir söz söylemiştim " Öyle zamanlar oldu ki,gözyaşlarımı kahkahalarımla susturdum..."O kadar yaşadığım durum vahimdi.O çok korktuğum ölümden bile korkmadığım günler oldu...70,80 yaşına da gelsem bu yaşadığım acıları asla unutmayacağım biliyorum.Ne 20.05.2010'nu ne de 28.12.2011 gününü hiç aklımdan çıkarmayacağım.Ya o hala utanmadan beni arayan pisliği asla affetmeyeceğim...Allah'ın adaletine inanıyorum bana bu yaşattıklarından ötürü cezasını verecek bu dünyada da öteki dünyada...Grup 84 - Azap şarkısını sanırım benim için yazmış.Bir şarkı bu kadar mı beni anlatır ya.Bıkmak bilmeden dinliyorum,dinledikçe de tabi acılarım depreşiyor doğal olarak...
